SZKOLENIE PSÓW MYŚLIWSKICH

ROZRÓŻNIENIE PSÓW ZE WZGLĘDU NA ZAKRES PRACY NA ŁOWISKU

Ze względu na zakres pracy psa w łowisku rozróżniamy:
  • Psy gończe charakteryzują się mocną, krępą budową mającą umożliwić długotrwały gon za uchodzącą zwierzyną oraz świetnym dolnym wiatrem. Są używane do polowań w lesie. W dawnych czasach używano ich do polowań par force (konno z użyciem dużej ilości gończych). Tylko te psy, które potrafiły przez wiele godzin gonić umykającą zwierzynę głosząc ją, były uznawane za przydatne w kniei. Dbano nawet o taki dobór psów, by ich granie (głoszenie) dawało dźwięczne akordy, ciesząc uszy polujących. Takie gończe były ozdobą polowań. Obecnie takie polowania są w Polsce zabronione. Najpopularniejsze rasy gończych spotykane w naszym kraju to: gończy polski, gończy słowacki "kopov", beagle, ogar polski. Współcześnie gończe są wykorzystywane, jako doskonałe dzikarze i tropowce. Świetnie sprawdzają się w polowaniach zbiorowych oraz indywidualnych.
  • Legawce to jedne z piękniejszych psów myśliwskich. Dzielimy je na wyżły z wysp brytyjskich (pointer, seter angielski, seter szkocki "gordon", seter irlandzki) oraz wyżły kontynentalne (wyżły francuskie, niemieckie, węgierskie, włoskie i inne). Cechą charakterystyczną tych ras jest stójka - czyli zasygnalizowanie obecności zwierzyny poprzez nagłe zatrzymanie się. Wyżły charakteryzuje doskonały górny wiatr. Poluje się nimi głównie na ptactwo i zwierzynę drobną. Specyfika pracy wyżła polega na szerokim omiataniu pola przed myśliwym. Ich naturalnym środowiskiem pracy są przede wszystkim pola oraz woda, skąd aportują zestrzelone kaczki. Wyżła można przyuczyć również do tropowania w lesie. Legawce są najbardziej wszechstronnymi psami używanymi w łowiectwie. Nazwa "legawiec" pochodzi z czasów, kiedy psy wystawiały zwierzynę poprzez przywarowanie, czyli zaleganie przed zwietrzoną zwierzyną.
  • Płochacze nie potrafią wystawić zwierzyny jak wyżły, a ich zadanie w łowisku - w polu polega na wypłoszeniu zwierzyny w taki sposób, aby umożliwić myśliwemu oddanie skutecznego strzału. Dobry płochacz sygnalizuje całą swą postawą zbliżanie się do ptactwa, czy innej drobnej zwierzyny, dając myśliwemu czas do przygotowania się do strzału. Do płochaczy zaliczamy m.in.: płochacza niemieckiego (wachtelhund), płochacza holenderskiego (kooikerhondje), spaniela angielskiego.
  • Norowce służą do wypłaszania drapieżników (lisów, borsuków, jenotów) z ich nor. Do norowców zaliczamy jamniki, jagteriery, foksteriery, teriery walijskie. Charakteryzują się niewielkimi rozmiarami, dużą ciętością, odwagą.
  • Dzikarze to psy używane do polowań na dziki.  Muszą charakteryzować się dużą pasją. Dzik jest niebezpiecznym przeciwnikiem, który może mocno pokaleczyć, a nawet zabić psa. Dlatego od dzikarza wymaga się odwagi, ale też i roztropności. Dzikarz powinien wykazać się prawidłowym atakowaniem dzika - nigdy od frontu, aby uniknąć cięcia orężem. Powinien utrzymać dystans stale oszczekując dzika. Nie może puścić osaczonego zwierzęcia. Po dojściu postrzałka dzikarz powinien głosić ranne lub martwe zwierzę.
    Najlepsi dzikarze to małe i średnie rasy. Najczęściej: jagterrier, beagle, gończy polski, gończy słowacki "kopov", jamnik, łajka. Zwrotność tych psów ułatwia im robienie uników w trakcie szarży dzika. Ogar polski jako większa rasa musi zachować większy dystans od osaczonej lochy lub odyńca. Każda z wymienionych ras ma swoją specyfikę pracy przy dziku. Wynika to z charakteru i temperamentu i wielkości rasy.
  • Tropowce i posokowce to bardzo pożądane w łowisku psy. Dzięki nim podnoszona jest duża ilość postrzelonej zwierzyny, co pozwala nie zmarnować tuszy i trofeów (np. poroża, oręża).  Są to psy wąsko wyspecjalizowane do tropienia i charakteryzują się doskonałym dolnym wiatrem. Pracują zarówno na ciepłym tropie zwierzyny jak i starym, sfarbowanym. Potrafią dojść rannego postrzałka nawet po 24 godzinach. A wybitne jednostki nawet po 48 godzinach na dystansie wielu kilometrów, pomimo kluczenia zwierzyny (w starszych ścieżkach specjalizują się posokowce: bawarski i hanowerski).
    Tropowcami mogą być przedstawiciele wielu myśliwskich ras (m.in. gończy polski, ogar polski, gończy słowacki "kopov", jamnik, beagle, labrador).    
    O sukcesie tropowca i posokowca będą decydowały nie tylko indywidualne predyspozycje, ale również prawidłowe szkolenie psa przez przewodnika. Wytrwałość, systematyczność przynoszą zazwyczaj dobre efekty. Doświadczony przewodnik jest w stanie czytać z "mowy ciała" psa. Będzie wiedział, kiedy pies idzie prawidłowo, kiedy szuka tropu, a kiedy już się zgubił.
  • Aportery to psy (w Polsce najczęściej labrador retriver i golden retriver) służące do aportu drobnej zwierzyny - ptactwa (kaczek, bażantów) oraz zajęcy i królików. Wymienione rasy cechują się tzw. markingiem czyli umiejętnością zapamiętania upadku strzelonego ptactwa (nawet w dużej ilości), które następnie aportują w takiej kolejności w jakiej zostały ustrzelone.
Wśród psów myśliwskich rzadko rodzą się psy wyjątkowo uzdolnione, a nawet te potrzebują odpowiedniego szkolenia. Większość psów posiada pewien potencjał, który musi być wydobyty przez świadomego przewodnika. Taka współpraca nie tylko podwyższa umiejętności psa, ale pogłębia relację między nim, a jego panem.

opracował: Marek Kałka

 WRZESIEŃ 2013
 
*IV Katowickie Dni Organizacji Pozarządowych *Sprzątanie Świata *Dogtrekking
 więcej...
 * Weekend pod psem
*V Gdyńskie Warsztaty *Międzynarodowa Wystawa Psów - Wrocław
 więcej...
 
W WOLNYCH CHWILACH



więcej o rodzinach zastępczych
© 2005 PRESTOR, Wszelkie prawa zastrzeżone. EDYTOR
Content Management Powered by UTF-8 CuteNews